دوستهای قدیمی

یک جایی خوانده ام آدمهایی در سنین میانسالی و کهنسالی شاد هستند که دوستهایی با خاطرات مشترک از روزهای نوجوانی و جوانی را در کنارشان دارند...

وقتی دیروز تلفنم زنگ زد و سر و صدای بر و بچه های دوران دبیرستانم را بعد از این همه سال شناختم معنی این حرف را فهمیدم.

فهمیدم وقتی صدای آشنای یکی را می شنوی که نمی تواند ذوق زدگیش را پنهان کند و با خنده دری وری بارت می کند تا از ته دل با هم بخندید، یعنی چقدر خوشبختند آدمهایی که یک زندگی معمولی دارند به جای این همه حسرت برای شنیدن صدای یک دوست...

حسودیم میشود به کسانی که در یک خانواده معمولی به دنیا می آیند بزرگ می شوند، میروند مدرسه و دانشگاه و ازدواج میکنند و بچه دار می شوند و تا آخر عمر معمولی می مانند و در همان خیابان قدیمی شهری که درش متولد شده اند می میرند...

می میرم برای نوستالژیا

                                و دلتنگم برای 

                                        خانه ای در خیابان قدیمی شهری که درش متولد شده ام

                                                                                                     

 

/ 1 نظر / 2 بازدید
گلمهر

باز هم دلتنگی